Se derriten los zapatos, se amontonan los pactos

Actualice al nuevo post pulsando arriba sobre el nombre del Blog

Los pactos se van complicando cada día que pasa y es posible que esto sea lo normal y las aguas encuentren su cauce en unos días, ya no muchos. Y mientras tanto la manipulación de TVE crece, y esto si que es cosa de energúmenos antidemocráticos bastante más energúmenos que los silbantes en un campo de fútbol: los silbidos pasan, la manipulación queda.y va incrementando la desafección de la ciudadanía y demoliendo la democracia. Los pactos, decía, se complican. No es fácil para los emergentes rehuir la cuestión de la corrupción rampante, y no tienen fácil pactar si los clásicos no dan facilidades. Pedro Sánchez, al que Felipe González parece querer animar desde el fondo del escenario, está enredado en varias lianas, y no es la menor el haber querido sumarse a la versión pepera de un Podemos radicalizado. Si es así, ¿para qué pactos? Pero no es así, aunque esa retórica electoral se vuelva ahora contra los mismos partidos que la usaron. Lo mismo el  PP (¿Rajoy?) que abrió una importante distancia con Ciudadanos y se le hace difícil reducirla. El calor no ayuda, y Madrid comienza a derretirse debajo de nuestros zapatos y se despliegan las terrazas y las cañas frescas. He pasado el día con la declaración de renta. Un aburrimiento íntimo que daña las neuronas, pero la acabé. Que la noche me guarde en sus mil cosmos infinitos y que yo pueda navegar por ellos, aunque sea en sueños. Y la salud (mental, sobre todo). Nada es en vano, recuérdenlo.

Marea Atlántica

Enlaces externos (blogs, vintage, artículos, varios)

4 pensamientos en “Se derriten los zapatos, se amontonan los pactos

  1. Déixolles uns cidadáns cantando un himno que aman. Non por imposición do nacionalismo, pobriños deles en Galicia nin tiveron, tempo. Cómpre lembrar tamén que Pondal quen o escribiu era un furibundo iberista liberal que escribiu un longo poema épico louvando a conquista de América titulado “Os Eoas”… A ver se van ter razón aqueles que din que non se poden impor os himnos e a ver se a este paso nos converten a todos en nacionalistas a costa de aldraxar as nosas linguas e de querernos manter ben atadiños na casa común:
    https://www.youtube.com/watch?feature=youtu.be&v=9yxP7pMYOrc&app=desktop
    Hai galegos que sentimos a mesma emoción co himno galego que con outro que unha vez foi oficial en España.

  2. Ben, deixando de lado a morriña do himno e outras morriñas e añoranzas varias. Quero deixar un ben curioso enlace… Times are changing…. Eu diría que a ritmo acelerado.
    http://www.sermosgaliza.gal/articulo/politica/manuel-baltar-hai-achegarse-teoria-do-nacionalismo-galego-risco/20150603120053037936.html
    De todos os xeitos, quero consolar a quen tema por todas estas novas: hai algunha cidade galega na que os seus cidadáns antes de falar en galego non sei nin o que fan e na que o desprezo aos galego-falantes é contínuo. Por aí, por eses prexuízos casposos é por onde habería que empezar se alguén quixese revitalizar a lingua galega.

  3. O noso himno, froito da dor do noso pobo na emigración, posto que foi en Cuba onde realmente se impulsou a súa adopción por parte daquel gran ferrolán que foi Fontenla Leal e que hai uns anos foi denigrado por certa prensa madrileña e rexional. Mesmo segundo algúns non merecía a pena aprender. Un himno amado e querido por xente de ideoloxía política moi variopinta na emigración. Seino ben porque a miña familia materna e paterna estivo ligada ate a Revolución ao Centro Galego da Habana.
    http://elpais.com/diario/2007/08/24/galicia/1187950692_850215.html
    O labor da emigración galega en Cuba e Arxentina foi inmensa. Xente que ía coma gando nos barcos, a traballar en condicións extremas que a poboación local non aceptaba, sufrindo de paludismo… E o único que querían aquelas boas xentes, das que tan orgullosa estou de descender, era crear escolas nas súas aldeas para que os nenos e as nenas nunca sufriran o que eles pasaran. Reuníanse por parroquias, recollían cartos (todo o mundo pagaba e había xente que se privaba de calquera “luxo” persoal para facer a súa aportación e aparecer na lista) e ao final construíanse as escolas. Edificios grandes de pedra, dos que aínda quedan moitos no norte de Galicia, con dúas aulas polo xeral (para nenos e nenas). Nos seus programas pedagóxicos insistíase moito na aprendizaxe de novas técnicas agrícolas, teneduría de empresas e mesmo se incluía a aprendizaxe da “lingua do país”.
    Coma non imos amar o noso himno, é a nosa historia e son as bágoas dos nosos antepasados. Galicia está espertando, queremos deixar de lonxe a mansedume e loitar por un futuro no que a xente da emigración debe ter un importante papel. Son moitos os empresarios galegos de éxito, especialmente en América, quizais conviría que recuperasen un pouco o amor á súa terra dos seus antepasados e dos meus e nos axudasen.

Deja un comentario